Maar..... eerst natuurlijk lekker gewandeld in Dessau met het baasje en haar vriendin. Heel gezellig allemaal.
Tango hebben we leren kennen als een heerlijke, lieve en opgewekte gos. Bij aankomst kwam hij ons al  begroeten als "oude bekenden" en na zijn ontmoetingen met Nubia  wilde hij als dank lekker door ons geknuffeld worden.  Nou, dat had hij dan ook dubbel en dwars verdiend. En Nubia...... zij kon haast niet wachten op de volgende ontmoeting met deze mooie jongen.
Ik vond het wel heel leuk maar snapte er nog niet veel van.

Eenmaal weer thuis had ik ook op een gegeven moment geen zin meer aan eten. Allerlei lekkere dingen werden mij voorgezet maar ik vond het allemaal maar niks. En als er visite kwam riep iedereen: "Waar zijn je puppies". Puppies. Waar hebben jullie het over. Ging ik maar op mijn rug liggen zo van; "Bedoel je dit". Vond het allemaal maar raar.

We zijn op 22 oktober naar de dierenarts geweest en die vroeg ook al van; "En, wat denk je zelf", aan mijn baasje. Moest ik op de tafel staan en gingen ze met wat koud spul over mijn buik.
Zagen we allemaal kleine friemeltjes op het scherm naast mij. "Gefeliciteerd" zei de dierenarts en mijn baasje was superblij. Dat bedoelen we nou met puppies.
"Oh", dacht ik, "dat wist ik zelf al lang". Slecht eten, af en toe overgeven, baasje dat snapte je toch wel. Maar ze wilde het echt zeker weten.

We zijn meteen op de terugweg naar huis bij de dierenwinkel gestopt voor wat lekkers voor iedereen. Salou, de poezen en natuurlijk voor mij. Ik begin nu mijn eten weer lekker te vinden. Andere hondjes vind ik niet zo heel leuk meer maar dat komt van de hormonen zegt het baasje.


Lekker elke dag wandelen in het bos. Samen met Celine en Salou. Baasje roept af en toe als het te hard gaat: "Denk aan je puppies". Salou wil af en toe spelen maar dat vind ik niet meer zo leuk. Wat ik wel heel leuk en gezellig vind is als de poezen gezellig bij mij komen liggen. Lekker tegen elkaar aan. Het baasje zegt dat ik al aan het oefenen ben voor straks.
Dit weekend gaan ze de kraamkist ophalen. Kraamkist. Ik heb toch een heerlijk plaid om op te liggen. Spannend allemaal.


De laatste loodjes,  12 november 2009

Ik wilde even de laatste nieuwtjes kwijt over mijn zwangerschap. Baasje zegt dat ik al een mooi buikje krijg en dat komt niet alleen van al dat lekkere eten. Vooral het vlees gaat erin als koek.

Ik ben nu 5 kg aangekomen, maar het baasje zegt:

"dat lopen we er straks allemaal weer af".


Het wandelen elke dag word ook steeds een beetje ingekort. Heel hard achter Celine en Salou aanrennen vindt het baasje niet meer goed, maar daar heb ik zelf ook niet zoveel zin meer in. Als ik thuis ben wil ik het lekker op mijn kleed chillen en dan het liefst met alle katten erbij. Dat is helemaal het einde.
Ik vind het fijn om lekker bij het baasje in de buurt te zijn. Soms mag ik ook heel stiekem op de bank. Baasje doet dan net of ze het niet ziet, maar eigenlijk vindt ze dat niet goed.

Zwanger zijn heeft ook zo z'n voordeeltjes. Lekkere hapjes, loungen op de bank. Iedereen wil je dikke buikje zien. Wat een aandacht. Krijg ik anders ook wel. Een supertijd. Baasje zit nu een stukje voor de site te typen en je raadt het al: Ik lig onder het bureau. Eigenlijk wil ik wel overal mee naartoe, maar dan kan niet zegt ze.

Ze gaan in het weekend de kraamkist in elkaar zetten. Ben heel benieuwd wat dat moet zijn. Ik heb overal al rare dingen zien staan. Oké, de bench ken ik nog van vroeger. Overal staan hekjes, hele lange planken, een weegschaal en voerbakken.
Ik heb aan 1 voerbak toch wel genoeg. Dat is straks voor de puppies, zegt baasje.

 
 
Groetjes Gea & Nubia

---